عدل و اقتصاد - سخنگوی وزارت امور خارجه: نام کودکان میناب در حافظه تاریخی ایران ماندگار شده است

سخنگوی وزارت امور خارجه: نام کودکان میناب در حافظه تاریخی ایران ماندگار شده است

سخنگوی وزارت امور خارجه با تأکید بر اینکه کودکان نخستین و معصوم‌ترین قربانیان جنگ هستند، گفت: اندوه فقدان کودکان پاسداشت فطرت و وجدان انسانی است و یاد کودکان جان‌باخته مدرسه شجره طیبه میناب به بخشی از حافظه تاریخی ملت ایران تبدیل شده است.

اسماعیل بقایی امروز در مراسم بزرگداشت روز جهانی کودکان قربانی جنگ؛ «یادمان شهدای میناب» که در دانشگاه آزاد برگزار شد، با اشاره به آثار و پیامدهای جنگ بر کودکان اظهار کرد: همه ملت‌ها کودکان از دست‌رفته خود را گرامی می‌دارند و اندوه به خاطر فقدان کودک، پاسداشت فطرت و وجدان انسانی است.
وی افزود: کودکان معصوم‌ترین و نخستین قربانیان جنگ هستند؛ چه آن‌هایی که قربانی گلوله، بمب و موشک می‌شوند، چه آن‌هایی که جسم و روحشان زخم‌های ماندگار برمی‌دارد و چه کودکانی که تا پایان عمر داغ از دست دادن پدر، مادر و عزیزان خود را بر دوش می‌کشند.
سخنگوی وزارت امور خارجه ادامه داد: امروز گردهم آمده‌ایم تا از کودکان معصومی یاد کنیم که بال‌های کوچکشان پر کشید و روایتگر قصه‌ای تلخ برای آیندگان شدند؛ کودکانی که جسمشان در خاک آرام گرفت و روحشان جاودانه شد.
وی با اشاره به جان‌باختگان مدرسه شجره طیبه میناب گفت: کودکان این مدرسه عمر کوتاهی داشتند، اما رد حضورشان چنان عمیق بر جان جامعه ما نشسته است که به بخشی از حافظه تاریخی ملت ایران تبدیل شده‌اند.
سخنگوی وزارت امور خارجه همچنین با بیان اینکه میناب تنها یک نمونه از صدها مورد جنایت علیه مردم ایران است، اظهار کرد: در همان روز ۹ اسفند ۱۴۰۴ لامرد فارس صحنه آزمایش جدیدترین سلاح مرگبار آمریکا بود؛ موشکی خوشه ای که با انفجار به ۱۸۰ هزار ترکش مرگ آور تبدیل می شد.
وی بر ضرورت زنده نگه داشتن یاد قربانیان و توجه به پیامدهای انسانی جنگ تأکید کرد.
یادآوری حقیقت، فراتر از اندوه
سخنگوی وزارت امور خارجه با طرح این پرسش که چرا همچنان از کودکان میناب، لامرد و دیگر کودکان جان‌باخته در جنگ‌های اخیر سخن گفته می‌شود، تصریح کرد: پاسخ این پرسش صرفاً در قلمرو عاطفه نیست. اندوه خوردن برای هموطنان از دست‌رفته شریف و انسانی است، اما برای زنده نگه داشتن یک خاطره تاریخی کافی نیست.
وی افزود: آنچه ما را به یاد آنان فرامی‌خواند، مسئولیتی است که در برابر حقیقت داریم؛ مسئولیتی که ما را وادار می‌کند چراغ حافظه را روشن نگه داریم تا فراموشی بر گذشته و بر وجدان انسانی سایه نیفکند.
بقایی تأکید کرد: ملت‌ها تنها با مرزها و جغرافیا شناخته نمی‌شوند. آنچه مردم یک سرزمین را به یکدیگر پیوند می‌دهد، خاطرات مشترک، رنج‌های مشترک، امیدهای مشترک و آرزوهایی است که با یکدیگر تجربه کرده‌اند. اگر این خاطرات به فراموشی سپرده شود، بخشی از هویت یک ملت نیز از میان خواهد رفت.
دفاع از حق کودکان برای زندگی و آینده
وی ادامه داد: کودکان شهید مدرسه شجره طیبه میناب تنها چند نام در یک گزارش یا قربانیان یک واقعه تاریخی نیستند؛ آنان نماد حق هر کودک برای زیستن، آموختن، رؤیاپردازی و ساختن آینده‌ای شایسته هستند؛ حقی که نباید قربانی جاه‌طلبی‌ها و خشونت‌طلبی‌ها شود.
بقایی افزود: یادآوری سرنوشت این کودکان برای آن است که نسل‌های آینده بدانند صلح و امنیت، موهبت‌هایی بدیهی و همیشگی نیستند، بلکه حاصل رنج‌ها و فداکاری‌های بسیارند.
وی خاطرنشان کرد: با مرگ هر کودک تنها یک زندگی خاموش نمی‌شود، بلکه جهانی از فرصت‌ها، استعدادها، رؤیاها و آینده‌های ممکن نیز از میان می‌رود.
جنگ برای بازماندگان نیز پایان نمی‌یابد
سخنگوی وزارت امور خارجه با اشاره به وضعیت کودکان بازمانده از جنگ گفت: نباید تنها از کودکانی سخن گفت که جان خود را از دست داده‌اند. جنگ فقط با کشتن ویرانی نمی‌آفریند، بلکه گاه کودکان را زنده می‌گذارد تا سال‌ها بار سنگین آن حادثه را بر دوش بکشند.
وی افزود: بسیاری از کودکان در یک لحظه خانواده، خانه، امنیت و بخشی از دوران کودکی خود را از دست می‌دهند و جنگ برای آنان حتی پس از خاموش شدن صدای انفجارها نیز پایان نمی‌یابد.
بقایی با اشاره به سرگذشت کیان قاسمیان گفت: کیان قاسمیان در جریان جنگ تحمیلی سال گذشته، پدر، مادر و برادر دو ماهه خود، رایان قاسمیان، را از دست داد. او خود نیز به شدت مجروح شد و تاکنون بیش از ۴۰ عمل جراحی دردناک را پشت سر گذاشته است.
وی ادامه داد: همه زخم‌ها بر پوست و استخوان نمی‌نشینند. برخی زخم‌ها در حافظه انسان خانه می‌کنند؛ زخم فقدان، زخم دلتنگی و زخم لحظه‌ای که زندگی را برای همیشه به دو بخش «پیش از حادثه» و «پس از حادثه» تقسیم می‌کند.
سخنگوی وزارت امور خارجه تأکید کرد: برای بسیاری از کودکان، جنگ با آتش‌بس یا خاموش شدن سلاح‌ها پایان نمی‌یابد؛ آنان سال‌ها با دردهای جسمی، معلولیت، اضطراب، کابوس‌های شبانه و اندوهی زندگی می‌کنند که هیچ دارویی قادر به درمان کامل آن نیست.
بازماندگان جنگ، شاهدان زنده حقیقت
بقایی اظهار کرد: کودکانی که از جنگ جان سالم به در برده‌اند، شاهدان زنده حقیقت هستند؛ شاهدانی که هر روز هزینه واقعی بی‌رحمی و تجاوز را به ما یادآوری می‌کنند.
وی افزود: هنگامی که از کودکان شهید میناب، لامرد، آستانه اشرفیه و دیگر نقاط ایران یاد می‌کنیم، باید هم آنان را که جان باختند و هم آنان را که زنده ماندند اما بخشی از وجودشان در آتش جنگ سوخت، در نظر داشته باشیم. هر دو گروه راویان یک حقیقت‌اند و هر دو شایسته‌اند که در حافظه جمعی ما ماندگار شوند.
سخنگوی وزارت امور خارجه ادامه داد: به همین دلیل، بزرگداشت آنان تنها یادآوری گذشته نیست، بلکه پاسداشت آینده‌ای است که از آنان دریغ شد.
جهان نیازمند شنیدن صدای کودکان است
وی با تأکید بر ضرورت توجه جهانی به رنج کودکان قربانی جنگ گفت: امروز جهان بیش از هر زمان دیگری نیازمند شنیدن صدای کودکان است. در گوشه و کنار جهان، کودکانی قربانی جنگ، خشونت، محرومیت و بی‌عدالتی می‌شوند و این مسئله محدود به کشورهای در حال توسعه نیست.
بقایی خاطرنشان کرد: فجایع انسانی حتی در قلب کشورهای توسعه‌یافته نیز رخ می‌دهد و چه‌بسا موارد مشابه بسیاری که به دور از نگاه افکار عمومی جهان در حال وقوع است.
وی افزود: هنگامی که نام کودکان مدرسه شجره طیبه میناب را بر زبان می‌آوریم، در واقع از همه کودکانی سخن می‌گوییم که فرصت زندگی از آنان گرفته شده یا زخم‌هایی بر جانشان نشسته است که تا سال‌ها با آنان خواهد ماند.
نام کودکان میناب باید در حافظه فرهنگی ایران ماندگار بماند
سخنگوی وزارت امور خارجه با بیان اینکه کرامت انسانی مرز نمی‌شناسد، اظهار کرد: نام کودکان میناب نباید تنها در مراسم‌های یادبود یا در صفحات کتاب‌های تاریخ باقی بماند، بلکه باید در حافظه فرهنگی جامعه ما زنده بماند؛ در روایت‌ها، در آموزش نسل‌های آینده و در تلاش مستمر برای پاسداری از حقیقت و عدالت.
وی گفت: یاد و نام همه کودکان شهید مدرسه شجره طیبه میناب را گرامی می‌داریم. آنان اگرچه فرصت نیافتند رؤیاهای خود را تا انتها زندگی کنند، اما مسئولیتی بزرگ بر دوش ما گذاشتند؛ مسئولیت صیانت از حقیقت، حفظ حافظه جمعی ایرانیان و پاسداری از انسانیت و ارزش‌های انسانی.
بقایی تأکید کرد: این کودکان به بخشی از حافظه ملی ایران تبدیل شده‌اند و پاسداشت این حافظه تنها ادای دین به گذشته نیست، بلکه پیمانی با آینده است.